Liefde voor beton

Ik ben verliefd, op Kiev. Met slechts twee korte bezoekende aan de stad moet denk ik gesproken worden over liefde op het eerste gezicht. Het is een stad die getekend is door de tijd. En nog steeds getekend wordt door spanningen, ontwikkelingen en protesten. Het is ook een stad met passie. De liefde voor al haar facetten, van oude kabelbanen tot metrostations die bijna tot museum kunnen verworden. Maar vooral is het een stad van ongekende schoonheid. Elke hoek die je om slaat geeft je een nieuwe verrassing. Deze blog ga niet over architectuur, noch over reistips. Maar wel over hoe steden je haakwerk kunnen inspireren. Althans bij mij – maar daar kun jij ook iets mee.

Tot ongeveer 1955 werd de nieuwbouw in Oost-Europese steden gedomineerd door grijze blokken. Het was een unieke situatie. Door de bombardementen in de oorlog moestenveel stedelijke gebieden volledig opnieuw opgebouwd worden. Er was daardoor de mogelijkheid om de gebouwen op elkaar af te stemmen. Maar aandacht voor individualiteit was dus ver te zoeken. 

Na 1955 verandert dit. Er wordt meer geëxperimenteerd met vormen en er is meer ruimte voor het individu. Hoewel er nog steeds veel met (grijs) beton wordt gewerkt, zijn de vormen vrijer. Er komen meer gebogen lijnen en bijvoorbeeld vlechtwerk van gewapend beton. Deze architectuur, veel te vinden in steden in Polen, Moldavië en Belarus, is nog niet per se erkent. Het socialistisch modernisme wordt nog steeds gezien als Sovjet en bewoners geven duidelijk de voorkeur aan latere architectuur.

Maar onbekend maakt onbemind. Wat mij betreft in dit geval bijzonder onterecht. Dus trok ik de stoere schoenen aan en ging aan de slag met vlechtwerk. Met als resultaat ‘de Poolse col’. Perfect voor als je in de gure dagen van het jaar de architectuur in het Oosten wilt bekijken. Ik raad het in ieder geval van harte aan.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *