Geluk is te koop: Scheepjes Softfun

Haken is stressvol – ondanks wat iedereen zegt. Overal om je heen zie je nieuwe ideeën ontstaan maar je hebt nooit de tijd en het geld om het allemaal te maken. Dus moet je kiezen – en in mijn geval is dat bijzonder stressvol. Regelmatig kies ik ook niet, ja echt in alle eerlijkheid. Maar ik merk wel dat ik steeds bewuster ga kiezen welke garens ik voor welk project gebruik – zeker als ik het zelf ontwerp. Laat ik je meenemen in mijn zoektocht naar het perfecte garen. Vandaag centraal: Scheepjes Softfun.

Niet dat ik het bewust deed, maar ik heb eigenlijk nog bijzonder weinig gehaakt met het merk Scheepjes. Wellicht dat het altijd zo uit kwam en dat ik pas sinds kort wat creatiever wordt, maar toen ik laatst in mijn favoriete winkel in Arnhem was om garens te kopen, kon ik er niet meer onderuit. Ik wist de kleuren en wat er van moest komen en toen bleek opeens dat Softfun precies in dat plaatje paste.

Softfun is net iets meer katoen dan acryl en superzacht om mee te haken. In mijn geval dus perfect voor een knuffel in de kinderkamer. Het is een garen dat net iets dikker is dan het normale katoen. Waardoor je er aan de ene kant net iets meer volume mee kan geven aan items als bijvoorbeeld kleding of omslagdoeken. Terwijl je aan de andere kant erg strak kunt haken zodat de vulling er niet doorheen komt.

Haak het met een kleine naald om een strak haakwerk te krijgen en een grotere om een luchtig resultaat te krijgen. Ik haakte van de restjes van twee bollen een heerlijke muts in de granietsteek. Door het wat dikkere garens met een grotere haaknaald te haken behoudt het zijn volume en blijft het heerlijk warm. Een heerlijk multifunctioneel garen dus dat eigenlijk overal wel in de kast hoort te liggen. Als je tenminste een fijne garenvoorraad thuis wilt hebben om nieuwe projecten mee te maken.

On tour: Atelier Jaffari in Arnemuiden

Soms ben ik heel bewust op zoek naar nieuwe adresjes en plekken om op bezoek te gaan. En soms ook niet, dan vinden de plekjes mij gewoon. Zoals Atelier Jaffari in Arnemuiden. Na een gezellig familiebezoek met strandwandeling en een goede dosis Indisch eten van vaders had ik besloten om zaterdags met mijn moeder nog even op pad te gaan. Precies op het moment dat ik me herinnerde dat er in Arnemuiden, een dorp praktisch om de hoek van Middelburg (waar ik ben opgegroeid) een garenwinkel is. Kortom, waar we heen gingen daar hoefden we het niet lang over te hebben. Jeanet had laten weten dat we van harte welkom waren en met de boodschappenlijstjes in de hand gingen we op weg.

Hoe ver de winkels ook in het land van elkaar liggen. In elke winkel die ik bezoek hoor je eigenlijk hetzelfde verhaal: ‘Ik wil graag dat mensen blij de winkel uit gaan’. Ook hier. Jeanet toont oprecht interesse in wat je wilt maken en denkt actief mee. Ze wil je graag verder helpen en heeft er geen bezwaar tegen als je alle bolletjes op tafel gooit om eens rustig uit te zoeken welke het beste past voor jouw project. De grote kasten met vakken met bolletjes, niet netjes opgestapeld maar functioneel neergelegd, nodigen uit tot rommelen en zoeken. Mijn moeder maakte meteen gebruik van de extra hulp aanwezig om ander garen uit te zoeken voor een omslagdoek die ze in de winkel had zien hangen. Zoals Jeanet zegt, is het niet alleen maar ja knikken, maar soms ook gewoon nee zeggen. Sommige patronen komen gewoon niet mooi uit met bijvoorbeeld verloopgaren met een kort verloop. En dan moet je het ook durven om iemand met lege handen de deur uit te laten gaan. 

Er zit een mooie historie achter de winkel, in verschillende opzichten. Zo’n 20 jaar geleden nam Jeanet de winkel over samen met haar man Ali. Hij heeft achterin een naaiatelier. Voorin is de kleine kast, aanvankelijk gevuld met katoen, sokkenwol en acryl, inmiddels verwisseld voor een serie kasten en tafels gevuld met allerlei bolletjes. De opkomst van blogs en daarmee de beschikbaarheid van patronen zo’n 7-8 jaar geleden heeft deze mogelijkheden gecreëerd. Na de vleermuismouwen en borsteltruien eind jaren ’80 eindigde in een dip voor haken en (met name) breien. Niet iedereen die twee naalden vast kon houden was meer aan het breien met als gevolg dat de verkoop ook terug liep. Inmiddels is dat anders en Jeanet is ook een blog begonnen: blij-dat-ik-brei.blogspot.com. Hier deelt ze allerlei ideeën die ze langs ziet komen, patronen en linkt ze naar andere mensen die mooie dingen maken. 

De echte passie begint toch bij die vleermuismouwen en borsteltruien. Of eigenlijk de Zeeuwse klederdracht en de visserstruien, onmisbaar in zo’n karakteristiek vissersdorp als Arnemuiden. Samen met Tante Zoet blies ze oude omslagdoekjes, breipatronen en visserstruien nieuw leven in. Want een klassiek wit omslagdoekje dat vroeger over de zwarte jurk onder de boezem werd vastgemaakt, is in een bonte Lang Yarns met grote haaknaald opeens een super comfortabele én hippe omslagdoek. En een serie oude breipatronen in blokken werd per ongeluk opeens een Zeeuwse deken. Vreemd eigenlijk om te denken dat er slechts 1 misschien 2 generaties zitten tussen mij en de mensen die de klederdracht droegen, maar ik er niet eens meer aan denk. Dit soort initiatieven zijn geweldig – vind ik – om erfgoed levende te houden. En als we gordijntjes zoals vroeger kunnen haken, waarom dan niet dit?

Een ding is zeker. Atelier Jaffari is op allerlei manier een geweldige bron van inspiratie. Dat straalt Jeanet sowieso uit als ze nog voordat we zitten begint te vertellen over het Brei- en Haakfestival elk jaar op de eerste zaterdag in juni – dit jaar ook daadwerkelijk 1 juni. Waar de auto’s voor de deur plaats maken voor witte tenten vol gebreide en gehaakte dekens, bloggers vanuit het hele land met workshops en een serie meegebrachte campingtafels en -stoelen. Een echt uitje, een soort van brei- en haakclub 2.0, met normaal een paar honderd mensen. Een snelle blik in het gastenboek op de balie laat zien hoeveel mensen een geweldige dag hebben gehad de afgelopen jaren. Kortom ik heb mijn kamer bij Hotel Mama al gereserveerd. En moeders? Die kijkt nu al uit naar het moment dat ze van de zomer op haar fietsje naar Arnemuiden kan om bolletjes te gaan shoppen voor een nieuw project. Heerlijk snuffelen en kletsen tussen de bolletjes. Ik kan me geen betere dagbesteding bedenken. 

Steek voor steek: Raster met blokjes

Het is volgens mij de kunst om niet alleen het juist garen maar ook de juiste steek voor een nieuw ontwerp uit te vinden. Waarmee ik absoluut niet wil zeggen dat ik degene ben die die kunst beheert, maar ik heb er wel wat ideeën over. En vreugde moet je delen om het te vermenigvuldigen, net als kennis geloof ik. Hoog tijd dus om jullie op de hoogte te stellen van mijn ideeën over de steek ‘Raster met blokjes’.

Eerlijk is eerlijk, ik ben fan van opengewerkte patronen. Simpelweg omdat ze heerlijk weg haken. Ik heb letterlijk de artikelen voor mijn afstudeeronderzoek gelezen terwijl ik een filetdeken zat te haken. En aangezien ik niet graag 1 ding tegelijk doe – is zo’n patroon voor mij de perfecte uitkomst om mezelf bezig te houden. Het is alleen jammer dat ik nog niet heb uitgevonden hoe ik fatsoenlijk een boek samen kan vatten en een deken kan haken. Maar vooruit, terug naar die steek.

Op de een of andere manier hebben we altijd het idee dat haken en breien met name iets voor truien en sjaals is – oftewel winterse aangelegenheden. Maar het is juist ook ideaal voor de opengewerkte patronen die in de zomer zo heerlijk zijn over een bikini om snel een drankje in een restaurant te halen of met een hemdje eronder gewoon naar kantoor. En ook spreien of een boodschappentas zijn prima gebaat bij een beetje opengewerkte patronen. In het eerste geval omdat een sprei over het algemeen groot moet zijn, maar niet altijd heel erg zwaar. Met een open patroon kun je veel meer oppervlakte ‘bedekken’ zonder dat er bijzonder veel garen in gaat zitten. Voor boodschappentassen ben ik ook ultiem fan van open patronen. Ten eerste ziet het er erg leuk uit en ten tweede is het ook handig. Want het neemt niet zoveel ruimte in je tas, maar als je hem nodig hebt kun je er toch veel in kwijt.

Dus als variant op een filetpatroon geef ik jullie de raster met blokjes. Het raster is niet gemaakt door een filetpatroon maar door lossenbogen die in de volgende toer met vasten halverwege worden verbonden. Hierdoor krijg je het hele leuke boogjespatroon wat je vaak in doileys tegen komt. Je gebruikt een veelvoud van 8 steken +5 +1. Haak 1v in de 2e l van de naald. haak vervolgens elke keer 5 l, sla 3 steken over en haak 1v in de volgende. Herhaal tot het eind. De volgende toer bestaat uit 5l, 1v in de losse-lus van de vorige toer, en dat herhaald tot het eind van de toer. Eindig met 1 stokje in de eerste vaste van de vorige toer. Dan komen de rasters in zicht. Deze toer wisselt drie toeren lossen-lussen af met stokjes. Je begint met 3l en 1 stok in de laatste stok van de vorige toer. Vervolgens haak je 2l, gevolgd door 1 stok in de volgende l-lus, 2l en daarna 4 stokken in de volgende lossen lus. Deze twee (1 stok en 4 stokken in de lus) blijf je afwisselen. Je eindigt met 1 stokje in de 3e beginlosse van de vorig toer. De volgende 3 toeren zijn weer lossen-lussen met elk 5 lossen. Waarbij je de eerste en de laatste van de 3 toeren begint met 5 lossen en een vaste in de eerste lus en eindigt met 2l en een stok in de laatste vaste of stok. De middelste toer begin je met een losse en een vaste gevolgd door de lossen lussen.

En geloof me, als je hem eenmaal te pakken hebt, doe je het met je ogen dicht. In mijn geval letterlijk. Met een heerlijk luchtig resultaat. Geschikt voor praktisch alles. Dus laat je fantasie de vrije loop.

Pageturner: Durable yarn – Moderne klassiekers

Boekjes met patronen, dan denk je eigenlijk al heel snel aan Durable. Tenminste ik wel. Maar de boekjes zijn geen bruinige A5 format samengebonden boekjes met zwart-wit schema’s. Nee de boeken van Durable zijn inmiddels net zo kleurrijk als het assortiment. En het boek Durable Yarn – moderne klassiekers staart je al vanaf verre uitnodigend aan om erin te kijken. Kijk je mee?

‘Durable… Wie is er niet groot mee geworden?’ is de eerste zin van het boek. En het had niet meer de spijker op zijn kop kunnen zijn. Ik ken haken in de eerste instantie van de gehaakte sprei op het bed van mijn moeder. En eerlijkheid gebied te zeggen dat we nog niet zo heel lang gelden de gordijntjes in mijn ouderlijk huis voor het keukenraam hebben weggehaald. Ook gehaakt. Inmiddels hangen nieuwe filetgehaakte gordijntjes trouwens boven voor de ramen op de slaapkamers van mij en mijn zusje.

Maar ondanks dat haken weer hip is en Durable eigenlijk nooit echt uit de mode is geweest, ben je soms wel even op zoek naar een nieuwe variant. Dit boek biedt dat. Van rondgehaakte tafelkleden tot kussen en doileys. Met precies die dosis van kleur die past bij deze tijd. Al was mijn overgrootmoeder er vast ook blij mee geweest.

De patronen zijn wellicht geupdate, maar ze stralen nog steeds de tijd van weleer uit. Misschien dat ik dat niet per se mag zeggen, immers is het merk garen vele malen ouder dan ik ben. Het boek doet niets af aan de patronen die wel iets weg hebben van kant die we zo kennen van Durable. Opengewerkte patronen, met hier en daar een kleine uitzondering, en patronen die perfect zijn voor onderweg. Wat mij betreft. Simple but sophisticated, zou je in het Engels zeggen. In het Nederlands? Zoals het hoort.

Dit boek staat vol met patronen die aan alle kanten nostalgie uitstralen en doen denken aan de tijd van vroeger. Waar ik haken van heb geleerd en nog steeds afgeleid van het idee dat patronen worden doorgegeven van generatie op generatie. Niet opgeschreven, maar uitgetekend of gewoon uit het hoofd gedaan. Maar elk van de items uit het boekje valt niet uit de toon in elk huidig huishouden. Ik ben ervan overtuigd dat niemand zonder een goed set handgemaakte onderzetters kan. En dit boek is het perfecte startpunt voor inspiratie.

Kunst en kitsch: Het Mauritshuis

Inspiratie vind je overal om je heen. En met technische snufjes als Pinterest, Ravelry en Facebook zou je tegenwoordig de deur niet meer uit hoeven om een nieuw project te vinden. Maar het kán wel! In de serie blogs ‘Kunst en kitsch’ laat ik je zien welke musea mij inspireren voor nieuwe projecten. Soms heel simpel, soms iets minder – soms zelf ontworpen, en andere keren heel makkelijk te vinden en af en toe wat variaties op bestaande ontwerpen. Deze keer: Het Mauritshuis, of zoals het volledigheid heet: Mauritshuis, Koninklijk Kabinet van Schilderijen.

Welkom in een van de mooiste gebouwen in Den Haag – het Mauritshuis

We weten allemaal dat het meest bekende museum in Nederland het Rijksmuseum in Amsterdam is, maar weten we ook dat veel van de belangrijkste werken in ons land eigenlijk naast het meest belangrijke gebouw in ons land hangen? Direct naast het Binnenhof en letterlijk in de achtertuin van het torentje staat namelijk het Mauritshuis. Het valt niet op en in vergelijking met andere musea vol grote werken is het bijzonder klein. Met maar 200 schilderijen op 2 verdiepingen en 18 kamers lijkt het nauwelijks de moeite waard. Maar laat ik dan vier woorden zeggen: Meisje met de Parel. Want Johannes Vermeer’s wereldberoemde schilderij hangt als pronkstuk in de laatste zaal. Na nieuw onderzoek is het inmiddels weer volop te aanschouwen en kijkt deze in bijna Arabische accessoires gehulde dame met een lichte twijfel en terughoudendheid haar nieuwsgierige bezoekers aan. Dat lijkt me reden genoeg voor een bezoek.

Alleen het interieur al…

Toen het schilderij net gemaakt was door Johannes Vermeer was er weinig waardering voor. Nu is dat trouwens geen uitzondering, veel schilders werden pas aan het eind van hun leven of (ver) na hun dood bekend. Maar dit schilderij was een iets ander verhaal. Het is ondanks wat er in het gelijknamige boek en de film over geschreven wordt, geen echt portret. Het schilderij is een tronie, een zogenaamde verpersoonlijking van een karakter, gemoedstoestand of een type, in het geval van het meisje een Oosters type. Dat het van Vermeer is, was trouwens ook lange tijd niet bekend – wellicht dat zijn roem, zowel van de schilder als van het schilderij daarom enige tijd duurde. Met het boek en de film is de populariteit inmiddels naar het hoogste niveau geklommen en zou je het schilderij bijna de Nederlandse Mona Lisa kunnen noemen. Bijna. Het werk van Vermeer is niet alleen uniek omdat het een Vermeer is, het kleurgebruik is net zo goed bijzonder en uniek te noemen. De schutere blik van het meisje wordt versterkt door de zachte kleuren die worden gebruikt en de simpele manier van schilderen.

Ik weet niet wie er treuriger kijkt 😉

Kortom, soms hoef je niet te moeilijk te doen om iets moois en uitzonderlijks te maken. Zo maakte ik deze sjaal en shrug met twee kleuren Scheepjes Tribe die erg op elkaar lijken. Toch is er een mooi zacht contract waarbij de een de andere versterkt. Of haal meteen inspiratie uit ‘Het Meisje met de Parel’ en maak eens een project met een klein kleurenpalet.

On tour: Creahuys 41

Als je mij een jaar geleden had verteld dat ik in 2019 een eigen bedrijf zou hebben en hele dagen mijn tijd mocht vullen met trainingen in debat, workshops en lesmateriaal en tussendoor ook nog eens mijn haakavonturen met iedereen mocht delen. Nou, dan had ik je voor gek verklaard. En kijk nu eens. Maar goed, genoeg over mij. Want vandaag zijn we te gast bij Creahuys 41 in Hazerswoude Rijndijk – ja zeker, te gast. Een warm welkom is inmiddels vaste prik als ik langs ga bij winkels. De koffie en thee staat al klaar en in dit geval ben ik niet de enige die op bezoek komt.

Creahuys 41 is op allerlei manieren een vreemde eend in de bijt bij deze serie. Audrey, de eigenaresse, heeft vroeger wel gehaakt op school maar had nooit gedacht dat ze nu een wolwinkel en webshop zou hebben. Allemaal dankzij haar vriendin Debby. Tijdens een mindere periode zat Audrey thuis en kwam Debby langs om samen te haken. Het enthousiasme leidde ertoe dat er woonaccessoires op de markt werden verkocht en er uiteindelijk een webwinkel kwam. Ze zaten wel eens te grappen op de bank dat ze straks een winkel zouden hebben en hoe leuk dat zou zijn. Lachend kijken ze elkaar aan over de houten tafel midden in de winkel.

De -met name met Scheepjes- schappen aan de zijkant bieden een fleurig decor voor mooie ontmoetingen. Want de winkel is meer dan een plek om garens te kopen. De openingstijden zijn zo ook eigenlijk ontstaan. Van het assortiment op de slaapkamer naar een opslag met een wekelijkse haak-aan op dinsdag en kleurtjes kijken op afspraak, naar echte openingstijden. De winkel is er ook vanuit het idee zodat verschillende mensen elkaar kunnen ontmoeten en tijd voor elkaar kunnen hebben. De workshops zijn een echt dagje voor jezelf en altijd is er ruimte voor de klanten. Tijd en aandacht is iets dat je op steeds minder plekken kunt vinden, maar nog wel hier aan de rand van het groene hart.

Audrey en natuurlijk Debby, die inmiddels ook haar plekje tussen de schappen heeft gevonden, zijn het hart van een bijzondere winkel. Uit alles wat ze doen straalt enthousiasme en betrokkenheid. Of je nu een trui van een dikke €100 wil breien van een duur garen of je met een simpele bol een sjaal wilt maken – voor iedereen is er iets te vinden. En iedereen is even belangrijk. De garens in de winkel zijn alleen van merken die datzelfde uitstralen en waarbij Audrey een goede relatie heeft met de vertegenwoordigers. Practice what you preach. Creahuys 41 is een heerlijke huiskamer om urenlang aan de houten tafel te zitten haken terwijl de nieuwe ideeën in je hoofd rondzwerven en de koffie altijd warm is. Ik kan niet anders dan iedereen aanraden eens langs te gaan bij een workshop, haak-aan of gewoon als het uitkomt. Je gaat met een glimlach de deur uit, gegarandeerd!

Op het scherpst van de naald: Macramé

Afgelopen zomer ben ik een hele week op pad geweest met de Scouting. Vroeger wilde ik altijd bij de Scouting. Leuk het bos in, spelletjes doen met elkaar. Maar op de een of andere manier is het nooit gelukt. Maar vorig jaar juni mocht ik dan toch eindelijk mijn sjaaltje aantrekken en met 50 internationale scouts het gebied net onder Assen onveilig maken. Een van de belangrijkste dingen die ik heb geleerd is dat het heel belangrijk is hoe je je sjaaltje knoopt. Ik kan me daarom geen beter aanknopingspunten bedenken om eens te kijken welke mogelijkheden Macramé daarvoor biedt.

Alle begin is moeilijk en het leek mij een goed idee om de KreaDoe als startpunt te gebruiken voor mijn Macramé avonturen en daar een workshop te gaan volgen. Tot grote afschuw van mijn moeder die in de jaren van haar schooltijd zo verschrikkelijk veel aan Macramé heeft gedaan dat ze alles liever doet dan dat. Macramé is een bijzonder oude vorm van handwerken. Al in de 13e eeuw gebruikte Arabische wevers de verschillende knopen als versierselen op bijvoorbeeld handdoeken en zakdoeken. Het woord zelf is mogelijk ook afgeleid van het woord migramah, het Arabische woord voor de versierselen bij kamelen en paarden om de vliegen weg te houden of later gebruikt voor algemene versierselen. 

Macramé is eigenlijk veel dichter verwant aan haken dan we in de eerste instantie zouden denken. De verbindende factor is kant. Eerder schreef ik al een stuk over Iers kant, het heel fijne haakwerk dat ook wel een oorsprong heeft in kantklossen. En deze vorm van handwerken is in zekere zin hetzelfde. Net als dat je bij kantklossen knopen maakt met de klosjes om naalden, maak je bij Macramé ook series van knopen om zo een patroon te creëren. 

Hoewel de plant- en wandhangers zeer bekend en populair zijn, is er veel meer leuks dat je met deze techniek kunt maken. Omdat het een grof werk is, moet je er wel van houden. En vaak wordt het ook wat stugger dus zorg ervoor dat je wel zeker weet dat dat past. Maar als je bijvoorbeeld denkt aan een boodschappentas, shirtjes maar ook een vloerkleed of een ceintuur kunnen prima gemaakt worden met deze techniek. Helaas zijn er op bijvoorbeeld Ravelry erg weinig echte patronen te vinden. Maar op Etsy kom je al een heel eind. En op internet staan er ook al een boel gewonnen steken uitgelegd waarmee je zelf dan weer iets leuks in elkaar kunt knutselen.

De link met de scouting is trouwens dichterbij dan menigeen zou verwachten. Veel zeelieden gebruikten vroeger ‘vrije’ tijd op de woeste baren om met oude touwen door middel van knopen creaties te maken. Zie je wel, zo ben ik toch een beetje bij de (water)scouting gegaan ;).

On tour: Caro’s Atelier

Soms dan komt er opeens iets in je op, geen idee waarom en geen idee hoe, maar het gebeurt. Sinds ik ben begonnen met de serie ‘On Tour’ heb ik al aardig wat uithoeken van het land gezien, geweldig mooie verhalen mogen vertellen en bijzondere mensen mogen ontmoeten. Dat was ook de aanleiding voor deze tour, om het gezicht achter de bolletjes te leren kennen. Het verhaal van de garenwinkel, op welke manier dan ook. Meestal koos ik mijn locaties uit omdat ik ze toevallig tegen kwam op Facebook, iemand mij tipte of ik toch toevallig in de buurt moest zijn. Dit keer, puur uit nieuwsgierigheid, Caro’s Atelier.

Ik denk dat we het allemaal met elkaar eens kunnen zijn als we zeggen dat de mooiste dingen voortkomen uit onze eigen passie en interesse. Dat Caro’s Atelier garen verkoopt die Caroline zelf mooi en leuk vindt, moet daarom op zich al genoeg zeggen. Kortom ik heb er geen probleem mee dat onze afspraak iets later begint en dat ik tot die tijd maar even in de winkel rond moet neuzen. Stiekem heeft moederlief me toch ook nog een boodschappenlijstje mee gegeven. En rond neuzen is het zeker. Omdat het eigenlijk meer een showroom is dan een echte winkel, ligt er van elk bolletje maar 1 exemplaar. In 1 blik heb je dus zo 8 of 9 verschillende soorten garens te pakken. Misschien af en toe een beetje zoeken als je op zoek bent naar iets specifieks, maar heerlijk als je ondertussen ook open staat voor nieuwe opties. 

dav

Toch blijft Caro’s Atelier voornamelijk een webwinkel. Ze zijn een paar uur per week open zodat je het garen kunt voelen en de kleuren kunt zien, maar de webwinkel is het hart van het bedrijf. Niet dat dat het werk minder leuk maakt. Er is een Facebook groep en meer dan genoeg klanten sturen of mailen foto’s van afgemaakte projecten hun kant op. Waardoor Caroline wel het gevoel heeft dat ze dicht bij de klanten staat. Misschien werkt dat juist wel omdat de waardering wederzijds is. Caro’s Atelier wil zich onderscheiden in service en maakt van de verzending echt een feestje. Alles netjes ingepakt, kaartje erbij, papiertje er omheen. En hoewel ze in kleine tijd heel groot zijn geworden heb je zo toch nog steeds het gevoel dat het klein is, persoonlijk. Tot je het magazijn binnen komt ;).

Eigenlijk is het lichtelijk verontrustend hoeveel garen er in de winkel liggen. Caroline vindt het echter belangrijk dat mensen met allerlei budgetten om te besteden bij haar terecht kunnen. Sommigen geven veel geld uit, terwijl anderen het liever simpel houden. Mocht je het niet simpel willen houden, dan moet je zeker eens de nieuwe Shades of Alpaca Silk van Lana Grossa proberen. Alleen al het feit dat het in een mooi verpakt zakje komt, geeft dit verkoopgaren het cachet dat het verdient. 

Kortom, dit keer hoef je misschien niet in de auto te stappen om deze leuke winkel te ontdekken, want je kunt net zo goed vanuit huis rondkijken. Maar mocht je eens per toeval langs Almere rijden – zeker doen!

Over Crocheticipation

Het is bijna een jaar geleden dat Crocheticipation officieel is opgericht. Een mijlpaal wellicht, maar tegelijk is er zoveel nog gaande, dat alle jaren die nog gaan komen vast veel mooier worden. Toch lijkt het me een mooi moment om even stil te staan bij wie we zijn en wat we doen.Eerst de feiten. Ik ben Lara: 26 vrolijke lentes jong. Debattrainer, (over)enthousiaste hobbykok, creatief met theezakjes, wol en stofjes, en, als ik nog tijd over heb, een goed boek. In de zomer van 2018 heb ik mijn baan opgezegd om mijn hart te volgen en leuke dingen te doen. Dat is naast debattrainer en sprekerscoach zijn, vooral haken en ontwerpen, het idee van Crocheticipation zat al lang in mijn hoofd en nu was er opeens tijd.

Een aantal jaren geleden liep ik stage in Bolivia op de rand van de Andes. Voordat ik bezig ging met mijn daadwerkelijke opdracht, heb ik een maand vrijwilligerswerk gedaan op een boerderij. Omdat het heerlijk was maar vooral om aan de hoogte (ik ben tot dik 4000 meter boven zeeniveau geweest) en aan de cultuur te wennen. Op de boerderij was ik voornamelijk bezig met paardentherapie voor gehandicapte kinderen. De familie gebruikte de inkomsten van de reguliere lessen om de therapie voor een groot deel te bekostigen. Door het gebrek aan opvang voor deze kinderen zijn veel ouders genoodzaakt om thuis te blijven, ook omdat de kinderen vaak niet of slechts beperkt naar school kunnen. Haken is daar (wist ik ook niet) zeer populair en bekend. Zo ontstond het idee om de vrouwen daar materiaal te geven die vervolgens producten zouden maken die dan weer verkocht zouden worden. Van de inkomsten konden de gezinnen net dat extra doen wat nodig was. Het idee is altijd in mijn hoofd blijven zwerven en zo kwam ik uiteindelijk op het idee om ‘Crocheticipation’ op te starten.

Ik weet het, de naam is een drama om uit te spreken. Maar het is volgens mij precies de essentie van wat we op termijn willen realiseren. Namelijk haken (crochet in het Engels) gebruiken voor een ‘participatiesamenleving’ (participation), of eigenlijk simpel gezegd om mensen te helpen. Als zij hun tijd en vaardigheden in kunnen zetten om zichzelf te helpen. Waarom zou ik dat dan niet ook kunnen?Inmiddels is de basis gelegd. De eerste patronen staan online en de missie en visie liggen op de plank voor de laatste aanpassingen. dus is het tijd om een boel moois te gaan doen. Weet jij kleinschalige, lokale organisaties die wel in zijn voor avontuurlijke manieren om publiciteit en wellicht wat geld op te halen? Dan kom ik graag met ze in contact! Laat ze zeker een berichtje sturen naar crocheticipation@gmail.com.

Het verhaal achter: de CoCo Col

De patronen van crocheticipation zijn niet zomaar patronen. De ontwerpen hebben een verhaal en een achtergrond. In deze serie kijken we naar het verhaal achter de patronen. Waar komen ze vandaan en waarom mag het patroon en dus het gemaakte product niet ontbreken in jouw collectie? Vandaag de eerste in de serie: de CoCo Col. Een heerlijk strak patroon gemaakt met 1 bol garen.

Ik ben een maagd, van sterrenbeeld dan, een Virgo. Niet dat ik daarmee te koop loop, behalve dat ik een beeldje ervan om mijn nek draag. En aan horoscopen doe ik al helemaal niet – misschien is dat de reden dat ik mijn wederhelft nog niet heb ontmoet en zou ik het toch maar eens moeten proberen. Maar dat is voor een andere keer. Hoe dan ook, soms kom je wel eens kenmerken van sterrenbeelden tegen. Zo schijnen Maagden nogal perfectionistisch te zijn. Nou, daar is geen haaknaald tussen te krijgen.

Ik haak strak en netjes. Ik kan er absoluut niet tegen als iets slordig is of niet recht loopt. Zo heb ik met grote tegenzin vanmiddag alsnog een kussen in elkaar gehaakt terwijl hij eigenlijk half schuin trok. En haal ik de komende dagen een anderen bijna helemaal uit elkaar om hem netjes aan elkaar te haken. Als het niet netjes wil, dan helemaal niet. Mijn voorkeur gaat dan ook altijd uit naar patronen die een beetje strak zijn. Dan kun je ze ook echt netjes haken en is er nauwelijks verschil tussen de eerste en de laatste steek.

Met een bol gekregen van Pera&Pasha op de KreaDoe afgelopen voorjaar op de schoot bladerde ik door de haakbijbel. Op de vooravond van een reis naar Zuidelijk Afrika zat ik bij mijn ouders aan de keukentafel en zo kwam ik op het idee voor het patroon. Heerlijk strak en tot mijn verbazing haakt het grandioos snel weg. Het enige probleem was dat ik op reis nauwelijks de tijd en de rust had om eraan te werken, iets dat mij nauwelijks gebeurt.

Dat bracht toch een probleem naar boven, want ik kon natuurlijk niet met een onafgemaakt project thuis komen. Dus waren de uren in het vliegtuig terug, de reis was lang genoeg, al toegekend. Dat kwam me op rare blikken te staan van het cabinepersoneel. Ik had toevallig mijn haakturbo zojuist gevonden en de steward rond zo verbaasd te kijken naar hoe mijn vingers hard aan het werk waren. ‘Die moet vandaag zeker nog af?’ vroeg hij. Jazeker zei ik. En een kleine vier uur later, met nog een dikke vijf uur wachttijd tot de volgende vlucht en het entertainment was hij klaar. Voor mij is dat een belangrijke voorwaarde van projecten die mee gaan op reis, je moet niet teveel na hoeven denken bij het patroon. En oh ja, het is onvermijdelijk dat je tenminste een aantal toeren uit moet halen omdat het eigenlijk te laat was of je teveel andere dingen aan het doen was tijdens het haken. En zelfs als vrouw zijnde, moet ik af en toe mijn grenzen erkennen.

Beter vroeg dan laat, want na de volgende vlucht bleek dat het in Londen dik 30 graden kouder was dan in Victoria Falls waar we vandaan kwamen. Toen bleek de col klein maar fijn. Het acryl voelt praktisch als katoen aan en is dus heerlijk luchtig maar ook warm als het nodig is. En bleek dat hij ook nog eens perfect bij het shirt paste dat ik aan had. Voor alles is een eerste keer…

Download het patroon in januari 2019 gratis in de webshop.